Η εμπειρία μου από το Erasmus+

Μία λέξη που για εμένα σημαίνει πολλά: εικόνες, αναμνήσεις, ταξίδια και φιλίες για μια ζωή.

Όλα ξεκίνησαν το 2023, στο δεύτερο έτος των σπουδών μου, όταν αποφάσισα να κάνω την αίτησή μου για μακροχρόνιο Erasmus στο Βέλγιο. Η περίοδος αναμονής μέχρι την αποδοχή από το πανεπιστήμιο υποδοχής ήταν γεμάτη συναισθήματα· άγχος για το αν θα με δεχτούν, αλλά και προσμονή, γιατί ήξερα ότι ένα μοναδικό ταξίδι επρόκειτο να ξεκινήσει. Όταν ήρθε η τελική απάντηση και ενημερώθηκα επίσημα ότι είχα γίνει δεκτή, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη και αμέσως ξεκίνησαν οι προετοιμασίες: σπίτι, εισιτήρια και όλα τα απολύτως απαραίτητα.

Τον Σεπτέμβριο ήρθε η στιγμή να κάνω τα πρώτα μου βήματα έξω από τη ζώνη άνεσής μου. Τα ερωτήματα ήταν πολλά: «Θα τα καταφέρω; Θα κάνω νέους φίλους ή θα είμαι μόνη μου;». Όλα αυτά απαντήθηκαν μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, κατά την οποία κατάφερα να προσαρμοστώ σε ένα νέο, ξένο περιβάλλον και να δημιουργήσω σχέσεις με άτομα που δεν θα με συνόδευαν μόνο στους έξι μήνες των σπουδών μου, αλλά και σε όλη μου τη ζωή.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάθε εβδομάδα θα ανακάλυπτα κάτι καινούριο. Οι κουζίνες στις εστίες έγιναν το αγαπημένο μας σημείο, καθώς εκεί γνωρίζαμε ο ένας την κουλτούρα του άλλου, όχι μόνο μέσα από συζητήσεις αλλά και μέσα από τη μαγειρική. Ταξίδεψα με άτομα που στην αρχή ήταν άγνωστα, αλλά στο τέλος έγιναν οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι.

Παράλληλα, η επαφή μου με διαφορετικές διδακτικές προσεγγίσεις άνοιξε τους ορίζοντές μου και με έκανε να βλέπω την εκπαίδευσή μου με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αυτή η ακαδημαϊκή εμπειρία αποτέλεσε για εμένα σημαντική προσωπική και πνευματική εξέλιξη.

Τα πιο δύσκολα σημεία αυτής της εμπειρίας ήταν δύο. Το πρώτο ήταν η νοσταλγία, ειδικά όσο πλησίαζαν οι γιορτές των Χριστουγέννων, όταν ένιωθα πιο έντονα την απόσταση από την οικογένειά μου. Υπήρχαν στιγμές που μου έλειπαν πολύ, όμως οι νέοι μου φίλοι ήταν πάντα εκεί για να με στηρίξουν. Το δεύτερο και πιο δύσκολο ήταν το αντίο: ο αποχαιρετισμός στους ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου αυτούς τους έξι μήνες, στο δωμάτιό μου και στη χώρα όπου δημιούργησα τόσες πολλές αναμνήσεις.

Αναπολώντας όλες αυτές τις στιγμές, αν με ρωτήσει κάποιος σήμερα αν άξιζε, η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη: 100%. Δεν θα άλλαζα τίποτα, ούτε τις δύσκολες ούτε τις εύκολες μέρες, γιατί πρόκειται για μια εμπειρία μοναδική, που πιστεύω πως αξίζει να τη ζήσει κανείς έστω μία φορά στη ζωή του.

Updated on Τρίτη, 17/03/2026