Επιστροφή από το 2040

Είμαστε στο 2040 και πάνε αιώνες που ήμουν στο λύκειο. Θυμάμαι συμμαθητές μου που έπεφταν θύματα ρατισμού, θυμάμαι τις κυρίαρχες προκαταλείψεις, θυμάμαι όσους αγωνίζονταν ενάντια στις αδικίες. Τότε εάν ήσουν έγχρωμος, ομοφυλόφιλος, γυναίκα ή κάτι άλλο που δεν όριζες ο ίδιος, μπορεί να σε καταδίκαζαν γι’ αυτό. Θυμάμαι τα περιστατικά αστυνομικής βίας κατά έγχρωμων ατόμων, θυμάμαι την απομόνωση εις βάρος ομοφυλόφιλων, θυμάμαι τις εκτελέσεις γυναικών σε πολλά μέρη του κόσμου, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να μορφωθούν. Το αστείο είναι ότι τότε ο κόσμος πίστευε ότι είχε ανοιχτό μυαλό. Τώρα το 2040 συνειδητοποιώ πόσο εχρικός και επικίνδυνος ήταν ο κόσμος μας. Τώρα η κατάσταση είναι διαφορετική. Τώρα ο κόσμος έχει πάει μπροστά. Έχουν γίνει αλλαγές στο νομικό μας σύστημα, έστω κι αν δεν έχουν γίνει αλλαγές στα ανθρώπινα μυαλά.

Αισθάνομαι

Όταν σκέφτομαι το μέλλον, αδημονώ να γνωρίζω τις προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσω και μερικές φορές ανησυχώ ότι δεν θα τα καταφέρω.

Επηρεάζω

Σκέφτομαι ότι πρέπει να επηρεάσω το μέλλον μας, κυρίως με τις ενέργειές μου στην αγορά εργασίας και ως μέλος κοινωνικής ομάδας.

 

Updated on Δευτέρα, 10/01/2022